Dziękujemy, teraz zawsze będziesz na bieżąco!
1 września to rocznica wybuchu II wojny światowej, największej wojny światowej zapisanej na kartach historii.
Do wybuchu II wojny światowej przyczyniła się rządza ekspansji terytorialnych oraz rozszerzenia własnych wpływów, a także poglądy nazistowskie, głównie ze strony Niemców, samozwańczej rasy panów pod przywództwem Adolfa Hitlera, niezadowolonych z postanowień traktatu wersalskiego, który ustalał nowy ład polityczny po I wojnie światowej i jednocześnie osłabiał państwo niemieckie. Innymi agresorami były faszystowskie Włochy, z Benito Mussolinim na czele, oraz Japonia. Jednocześnie brakowało stanowczego sprzeciwu państw zachodnich, które uważały, że ustępstwa względem Hitlera i Mussoliniego, uspokoją burzliwą atmosferę na arenie międzynarodowej [5].
II wojna światowa wybuchła w 1939 roku wraz z atakiem nazistowskich Niemiec na Polskę. Jedne z pierwszych strzałów padły z morza, 1 września o 4:45, wystrzelone przez pancernik Schleswig-Holstein na Westerplatte. Polacy, pomimo nierównych sił, odpierali natarcie przez 7 dni, czyli znacznie dłużej niż początkowo planowano, zanim mieli otrzymać wsparcie. Po honorowej kapitulacji w geście uznania, przywódca niemieckich żołnierzy pozwolił polskiemu dowódcy zachować oficerską szablę. Obrona Westerplatte to jeden z symboli bohaterstwa polskiego żołnierza. 3 września Anglia, a następnie Francja, na których wsparcie liczyli Polacy, wypowiedziały wojnę III Rzeszy, ale nie podjęły one żadnych zdecydowanych działań wojennych. Przyczyn biernej postawy można upatrywać w braku odpowiedniego przygotowania militarnego, a także w rosnącemu przekonaniu o nieuchronnej klęsce Polski.
Na początku Niemcy prowadzili tzw. Blitzkrieg, wojnę błyskawiczną, atakując na wielu frontach jednocześnie, zarówno z lądu, wody i powietrza, jednakże z racji oporu i walecznej postawy Polaków działania wojenne zwolniły tempo. Nie szczędzono polskiej ludności, wraz z wojskiem na front wyruszyły siły, które miały eksterminować cywilów, szczególnie tych, którzy zdaniem agresora w jakikolwiek sposób wspierali Wojsko Polskie. 17 września na wschodnią granicę Polski napadł ZSRR, sprzymierzony z Niemcami. Podobnie wraz z wojskiem kroczyły służby likwidujące m.in. polskich przywódców wojskowych. Wielu z tych, którzy dostali się do sowieckiej niewoli, zostało bestialsko rozstrzelanych, m.in. w Katyniu, a część ginęła w nieludzkich warunkach sowieckich obozów. 28 września, pomimo czynnego oporu, skapitulowała Warszawa. Wraz z poddaniem się stolicy obaj agresorzy zgodnie z postanowieniami paktu Ribbentrop-Mołotow ustalili nową granicę wpływów, dokonując tzw. IV rozbioru Polski.
Można uważać, że Kampania wrześniowa zakończyła się 5 października, wraz z kapitulacją Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Polesie" gen. Franciszka Kleeberga. Po zakończeniu Kampanii Polska przeszła do walk w Podziemiu. 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17:00 Polacy ponownie podjęli otwarty bój o Stolicę, doprowadzając do wybuchu Powstania Warszawskiego. Pomimo bohaterskiej postawy wielu młodych ludzi zakończyło się ono klęską Polaków i w odwecie zniszczeniem Miasta przez agresora.
III Rzesza przed atakiem na Polskę jasno określiła swój plan, który nie polegał tylko na podbiciu wschodniego Sąsiada, ale przede wszystkim na zniszczeniu narodu polskiego, z czym wiązało się bezwzględne okrucieństwo. Jednym z przykładów takiej polityki pychy i nienawiści były niemieckie obozy śmierci, w której samozwańcza rasa panów eksterminowała na masową skalę podbitą ludność, w tym szczególnie żydowską i romską [7]. Oficjalne świadectwo tego, co działo się w Auschwitz, zdobyto jeszcze w trakcie wojny dzięki bohaterskiej postawie rotmistrza Witolda Pileckiego, który umyślnie dał się zatrzymać podczas jednej z łapanek we wrześniu 1940 roku, a następnie uciekł z obozu w kwietniu 1943 roku. Niewyobrażalne zło, którego akty rozgrywały się podczas II wojny światowej, można uważać za upadek ówczesnej cywilizacji.
Po zakończeniu II wojny światowej w Polsce, będącej odtąd w strefie wpływów sowieckich, nastał ustrój komunistyczny, aż do zmiany w 1989 roku
8 września za sprawą UNESCO obchodzone są Międzynarodowy Dzień Piśmiennictwa oraz Międzynarodowy Dzień Walki z Analfabetyzmem.
UNESCO, czyli Organizacja Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki i Kultury, powstało w roku zakończenia II wojny światowej. We wstępie aktu prawnego, na podstawie którego ustanowiono organizację, nawiązano do kwestii pokoju i wojny na świecie. UNESCO powstało przede wszystkim w celu międzynarodowej ochrony dziedzictwa kulturowego, a także by wspierać rozwój nauki i edukacji na całym świecie. Owocem pracy Organizacji jest między innymi Lista Światowego Dziedzictwa, na której obecnie znajdują się 1073 obiekty. UNESCO uważa dostęp do edukacji za podstawowe prawo człowieka.
Międzynarodowy Dzień Piśmiennictwa, jak i Międzynarodowy Dzień Walki z Analfabetyzmem to święta, które mają za zadanie propagować użyteczność umiejętności pisania i czytania, a zarazem potrzebę ich nauczania na całym świecie. Poruszany jest także problem wtórnego analfabetyzmu.
8 września organizowane są np. konkursy ortograficzne i inne związane z wiedzą o literaturze. Tego dnia, w ramach programu Narodowe Czytanie trwającego od 2012 roku, organizowane jest wspólne czytanie w różnych miejscach w Polsce. W 2018 roku, z okazji stulecia odzyskania przez Państwo niepodległości, Para Prezydencka zaproponowała na 8 września powszechne odczytanie Przedwiośnia Stefana Żeromskiego.
Dzień Solidarności z Osobami Chorymi na Schizofrenię, obchodzony 10 września, to kluczowe wydarzenie, które ma na celu zwiększenie świadomości społecznej na temat schizofrenii. Wydarzenie to sprzeciwia się dyskryminacji osób dotkniętych tą chorobą i promuje akceptację oraz zrozumienie. Schizofrenia to ciężka choroba psychiczna, dotykająca około 1% światowej populacji, co czyni ją istotnym problemem.
Początek astronomicznej jesieni wyznaczany jest przez tzw. równonoc jesienną. Na półkuli północnej równonoc jesienna występuje 22 lub 23 września kiedy Słońce przechodzi przez punkt Wagi. Od tego momentu więcej światła słonecznego docierać będzie do półkuli południowej, na której rozpoczyna się wtedy wiosna.
Podczas równonocy dzień i noc trwają w przybliżeniu tyle samo, czyli 12 godzin. Oczywiście, po dacie równonocy dnie stają się coraz krótsze, a noce dłuższe. Taki stan trwa aż do przesilenia zimowego, które następuje 21 lub 22 grudnia.
Dzień Chłopaka, to nowe, nieoficjalne święto obchodzone w Polsce 30 września, głównie wśród młodzieży szkolnej. Jest to w pewnym sensie męski, albo raczej chłopięcy, odpowiednik Dnia Kobiet. W dniu tym dziewczęta składają chłopcom życzenia i wręczają drobne upominki, aby wyrazić swoją sympatię. W Polsce jest to święto nieco bardziej popularne od Dnia Mężczyzn, co wiąże się zapewne z popularyzacją idei równości płci i większej aktywności ze strony kobiet, które dzięki niemu zyskują pretekst do okazania swojej sympatii dla chłopców.
Oprócz Dnia Chłopaka w kalendarzu znajdują się jeszcze dwa pokrewne męskie święta:
- Dzień Mężczyzn — obchodzony w Polsce 10 marca, aczkolwiek oficjalny termin Międzynarodowego Dnia Mężczyzn przypada na 30 listopada;
- Dzień Ojca — obchodzony 23 czerwca;
- Dzień Dziadka — obchodzony w Polsce 22 stycznia.
Geneza Dnia Chłopaka
Geneza tego święta w Polsce jest niejasna. Pewne jest jednak, że z roku na rok zyskuje ono na popularności dzięki mediom, a szczególnie internetowi i portalom społecznościowym.
Obecnie Dzień Chłopaka obchodzony jest w kilku krajach, ale w różnych terminach. Krajem, w którym święto to ma najdłuższą tradycję jest Japonia. Prawdopodobnie już w VI wieku n.e. zapoczątkowane zostały obchody święta Tango no Sekku, czyli Dnia Chłopca, w którym rodziny cieszyły się z rozwoju i postępów w nauce męskiej części swojego potomstwa. Po II wojnie światowej święto to zostało przemianowane na Dzień Dziecka (jap. Kodomo no Hi) i poświęcone jest wszystkim dzieciom.