Kalendarz Wydarzeń

1 lipca obchodzimy Dzień Sejmu Polskiego, ustanowiony w 2015 roku na pamiątkę Unii Lubelskiej z 1569 roku. To współczesne uhonorowanie wyjątkowego dziedzictwa - wydarzenia, które stworzyło fundamenty jednej z najdłuższych tradycji parlamentarnych w Europie. 12 czerwca 2015 roku Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił 1 lipca Dniem Sejmu Polskiego. Uchwałę przyjęto przez aklamację, a podpisał ją Marszałek Radosław Sikorski.

Posłowie uzasadnili decyzję jako "wyraz uznania dla historycznych dokonań parlamentaryzmu doby złotego wieku". Sejm nawiązał w ten sposób do świetnej tradycji parlamentarnej, podkreślając jej znaczenie dla współczesnej Polski. 1 lipca 1569 roku na Sejmie w Lublinie zawarto unię realną między Królestwem Polskim a Wielkim Księstwem Litewskim. To historyczne wydarzenie połączyło oba państwa w jedną całość, tworząc Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Unia Lubelska "nadawała relacjom polsko-litewskim nowy, doskonalszy kształt i zapoczątkowała okres potęgi i chwały" nowego państwa. Było to przełomowe rozwiązanie ustrojowe swojej epoki.

Sejm złożony z Senatu i Izby Poselskiej, wzmocniony przez przedstawicieli Litwy, "przez długie lata stanowił centrum decyzyjne rozległego państwa". Zapewniał jednocześnie godną reprezentację obu narodów.

Polskie tradycje parlamentarne liczą ponad 550 lat - sięgają 1468 roku, kiedy w Piotrkowie zebrał się pierwszy dwuizbowy sejm walny. Posłowie ziemscy reprezentowali zróżnicowany etnicznie, wyznaniowo i kulturowo naród, podejmując wspólnie z monarchami kluczowe decyzje.

 Dzień Sejmu Polskiego to nie tylko przypomnienie o historycznym wydarzeniu sprzed 456 lat, ale także celebracja unikalnego dziedzictwa demokratycznego, które czyni Polskę jednym z krajów o najdłuższych tradycjach parlamentarnych na świecie.

11 lipca 1943 roku przeszło do historii jako "krwawa niedziela" – dzień, w którym doszło do apogeum ludobójstwa na Polakach mieszkających na Wołyniu i w Galicji Wschodniej. Ukraińscy nacjonaliści wykorzystali fakt, że Polacy gromadzili się w kościołach na niedzielnej mszy świętej. Oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) dokonały skoordynowanego ataku na polskich mieszkańców około 150 miejscowości w powiatach włodzimierskim, horochowskim, kowelskim i łuckim. Była to kulminacja mordów prowadzonych systematycznie od początku 1943 roku. Skala tragedii była przerażająca. Badacze szacują, że tylko tego jednego dnia mogło zginąć około 8 tysięcy Polaków – głównie kobiet, dzieci i starców. Około 50 kościołów katolickich na Wołyniu zostało spalonych i zburzonych.

Krwawa niedziela była tylko apogeum znacznie szerszej akcji eksterminacyjnej. W latach 1939-1946 nacjonaliści ukraińscy z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), UPA oraz innych ukraińskich formacji zamordowali ponad 100 tysięcy Polaków, głównie mieszkańców wsi na ziemiach Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej. Ludobójstwo objęło województwa wołyńskie, tarnopolskie, stanisławowskie, lwowskie i poleskie oraz obecne województwa lubelskie i podkarpackie. Celem akcji było nie tylko wymordowanie Polaków, ale całkowite zniszczenie śladów polskiej obecności na tych ziemiach. Setki tysięcy Polaków, ratując się przed śmiercią, musiało opuścić na zawsze swoje rodzinne strony, które zamieszkiwali od pokoleń. Terror UPA spowodował największą falę uchodźstwa wewnętrznego w historii Polski.

Przez dekady po wojnie zbrodnia wołyńska pozostawała tematem tabu. Dopiero po 1989 roku rozpoczął się proces przywracania pamięci o ofiarach ludobójstwa. Pierwszy krok uczynił Senat 7 lipca 2016 roku, przyjmując uchwałę postulującą ustanowienie dnia pamięci. 15 dni później, 22 lipca 2016 roku, Sejm przyjął uchwałę ustanawiającą 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II Rzeczypospolitej. Uchwała miała jednak charakter wyłącznie deklaratywny i nie tworzyła normy powszechnie obowiązującej. Praktyczna ranga dnia pamięci pozostawała ograniczona, co od lat wskazywały środowiska kresowe i potomkowie ofiar.

Przełom nastąpił 25 kwietnia 2025 roku, kiedy grupa 30 posłów  złożyła projekt ustawy nadającej 11 lipca rangę święta państwowego. Komisja Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu 3 czerwca 2025 roku jednomyślnie pozytywnie zaopiniowała projekt. Dzień później Sejm uchwalił ustawę, demonstrując rzadką zgodę we współczesnej polityce.

Ustawa weszła w życie dzień po ogłoszeniu, co oznacza, że 11 lipca 2025 roku Polacy po raz pierwszy obchodzili pełnoprawne państwowe święto pamięci ofiar ludobójstwa na Wołyniu.

Jednym z najważniejszych wyzwań związanych z upamiętnieniem ofiar ludobójstwa pozostają prace ekshumacyjne i poszukiwanie grobów ofiar na terytorium dzisiejszej Ukrainy. W 2025 roku, po siedmiu latach przerwy, wznowiono pierwsze prace ekshumacyjne w nieistniejącej już wsi Puźniki w obwodzie tarnopolskim, gdzie odnaleziono szczątki 42 osób.

11 lipca 2025 roku, w 82. rocznicę krwawej niedzieli, Polacy po raz pierwszy obchodzili państwowe święto pamięci ofiar ludobójstwa na Wołyniu. Ten dzień będzie nie tylko hołdem dla zamordowanych, ale także zobowiązaniem dla żywych – aby pamięć o tragedii pozostała żywa i przekazywana kolejnym pokoleniom.

Jak brzmi motto przyświecające tej inicjatywie: "Nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary".

Policja to największa formacja resortu spraw wewnętrznych i administracji. Każdego dnia ludzie w niebieskich mundurach czuwają nad bezpieczeństwem obywateli i pilnują porządku publicznego. By wykonać swoje obowiązki nierzadko ryzykują zdrowie lub nawet życie, dlatego w Dzień Policjanta warto spojrzeć na nich łaskawszym okiem. Nawet jeśli dopiero co dostaliśmy mandat za przekroczenie prędkości.

Obecnie Policja to umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego.  Formacja ta podlega ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych. Przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji i pracowników cywilnych tej instytucji jest Komendant Główny Policji.

Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej, śledczej, prewencyjnej, wspomagającej. W skład Policji wchodzą również: policja sądowa, Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie, ośrodki szkolenia, szkoły policyjne, instytuty badawcze oraz wyodrębnione oddziały prewencji i pododdziały antyterrorystyczne.

Zadania Policji to przede wszystkim ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, a także zapewnienie spokoju w miejscach publicznych, w transporcie i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach czy wykrywanie i ściganie sprawców przestępstw i wykroczeń.