Kalendarz Wydarzeń

Międzynarodowy Dzień Dziecka ma swoje początki w Światowej Konferencji na Rzecz Dobra Dzieci, która odbyła się w Genewie (Szwajcaria) w 1925 r. Nie jest jasne, dlaczego obchody tego święta wyznaczono na 1 czerwca. W Polsce święto dzieci obchodzone jest 1 czerwca począwszy od 1952 r. Inicjatorem tego święta była organizacja The International Union for Protection of Childhood, która za cel obrała sobie zapewnienie bezpieczeństwa dzieciom z całego świata. Obecnie Dzień Dziecka obchodzony jest w ponad 100 państwach świata.

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (w tradycji ludowej zwane Bożym Ciałem) jest to święto obchodzone przez Katolików ku czci Najświętszego Sakramentu. Jest to święto obowiązujące Katolików do uczestniczenia w tym dniu we mszy świętej. W Polsce Boże Ciało zostało ustanowione dniem wolnym od pracy.

Boże Ciało jest świętem obchodzonym 60 dni po Wielkanocy, dlatego jest to święto ruchome

W Polsce tradycyjne uroczystości związane ze świętem Bożego Ciała obejmują mszę świętą, po której następuje procesja do specjalnie zbudowanych na ten cel czterech ołtarzy. Przy każdym z ołtarzy odczytywany jest fragment jednej z czterech Ewangelii, opowiadający o Eucharystii. W uroczystej procesji biorą udział wierni, często ubrani w ludowe stroje. Dzieci posypują drogę procesji kwiatami, niesione są święte obrazy i śpiewane pieśni ku czci Najświętszego Sakramentu.

UFO to organizowany od lat w Szamotułach festiwal żywych rzeźb. W tym roku na terenie Zamku Górków i w Parku Zamkowym będziemy mogli podziwiać artystów z Belgii, Brazylii, Bułgarii, Czech, Hiszpanii, Holandii, Izraela, Meksyku, Polski, Portugalii, Serbii, Ukrainy, USA i Włoch.

Międzynarodowy Dzień Przeciwdziałania Mowie Nienawiści przypada 18 czerwca. To dzień ONZ poświęcony prawom człowieka, przeciwdziałaniu dyskryminacji, edukacji, odpowiedzialności platform cyfrowych i ograniczaniu szkód wywoływanych przez mowę nienawiści.

Światowy Dzień Uchodźcy uchwaliło Zgromadzenie Ogólne ONZ 4 grudnia 2000 roku. Święto upamiętnia odwagę i siłę uchodźców na całym świecie, którzy musieli opuścić swoje rodzinne strony i bliskich w poszukiwaniu lepszego, najczęściej po prostu bezpiecznego życia.

Święto Muzyki to cykliczna impreza odbywająca się na całym świecie 21 czerwca, pierwszego dnia lata. Idea narodziła się we Francji, ale jest w tym polski akcent. Na pomysł obchodzenia Święta Muzyki wpadł bowiem Marcel Landowski, francuski kompozytor polskiego pochodzenia. Jego inicjatywę podchwycili i spopularyzowali Maurice Fleuret i Jack Lang, ówczesny minister kultury Francji.

Pierwsza impreza poświęcona celebrowaniu muzyki, czyli Fête de la Musique, odbyła się nad Sekwaną 21 czerwca 1982 roku. Lang zaprosił rodaków by wyszli z muzyką w przestrzeń publiczną. Odzew? Ponad tysiąc muzyków koncertuje w stolicy Francji gdzie się da: na ulicach, w kawiarniach, na placach, w klubach. Wielka Orkiestra Opery prezentuje na placu przed Pałacem Garnier „Symfonię Fantastyczną” Berlioza. Rok później sytuacja się powtarza, ale koncerty uliczne odbywają się również w innych francuskich miastach. Najwięcej jednak dzieje się w Paryżu, gdzie Maurice Baquet z wiolonczelą gra na Sekwanie, na specjalnie skonstruowanych pływako-nartach. W 1985 roku w rytm muzyki bawi się już cała Europa. Ciekawym wydarzeniem jest koncert zespołu rockowego Telephone w więzieniu Fleury Merogis.

Kolejne lata to coraz większa rzesza ulicznych muzyków: w 1987 roku Święto Muzyki obchodzone jest w 50 państwach świata. W 1989 roku w samym tylko Nowym Jorku działa 230 punktów muzycznych. W 1992 roku ma miejsce pamiętny koncert w Dakarze, stolicy Senegalu. 700 muzyków wojskowych orkiestr na placu Inwalidów daje koncert iluminowany światłami z okazji 200-lecia Marsylianki. Impreza każdego roku dociera w nowe zakątki, dając radość albo ukojenie. Np. w 1993 roku pianista Christopher Beckett gra dla dzieci, ofiar wojny w byłej Jugosławii, na stoku Mont-Blanc, na wysokości 3600 m n.p.m. W 1995 roku kolejne wielkie widowiska: po Marnie i Sekwanie pływają barki muzyczne, a po Champs Elysees kursuje 10 czołgów ciągnących platformy z perkusistami.

W 1997 roku dziesięć krajów podpisuje w Budapeszcie „Kartę partnerów Europejskiego Święta Muzyki", która określa zasady Święta i umożliwia międzynarodową wymianę muzyków. W 2001 roku zgodnie z duchem czasów przeprowadzono historyczną pierwszą transmisje „na żywo" w Internecie.

Tak w skrócie rozwijało się Święto Muzyki. Dziś jest to międzynarodowe wydarzenie artystyczne, w które angażują się filharmonie, opery, teatry, kluby muzyczne, ośrodki kultury, szkoły, puby, restauracje, organizacje pozarządowe oraz prywatne osoby na całym świecie.

Dzień 21 czerwca to pierwszy dzień lata oraz czas przesilenia letniego czyli najkrótsza noc w roku. Dodatkowo obchody święta zbiegają się z Nocą Kupały. Natomiast nazwa w języku francuskim brzmi Fête de la Musique i jest grą słów i głównym hasłem imprezy. W wolnym tłumaczeniu oznacza Róbcie muzykę!

Święto Muzyki ma na celu promocję muzyki, jej bogactwa i zróżnicowania. Dlatego liczne koncerty skupiają się na różnych gatunkach: od muzyki poważnej, poezji śpiewanej po jazz, rock, muzykę elektroniczną czy etno. Święto jest okazją do udziału w koncertach, wspólnej zabawy ale przede wszystkim ma zachęcać muzyków do spontanicznego wyrażenia się na ulicach miast i w miejscach publicznych.

Muzyka łączy ludzi. Nieważne od wieku, pochodzenia, wyznania i statusu społecznego. Dlatego Święto jest wydarzeniem międzynarodowym, obchodzonym w ponad 300 miastach, 100 krajach i na 5 kontynentach. 

Lato astronomiczne rozpoczyna się w momencie przesilenia letniego — na półkuli północnej dzień ten wypada między 21 a 22 czerwca, a w latach przestępnych o jeden dzień wcześniej, czyli między 20 a 21 czerwca. Koniec lata następuje w momencie równonocy jesiennej, czyli między 22 a 23 września (również na półkuli północnej). Pierwszy dzień lata jest jednocześnie najdłuższym dniem w roku, a następująca po nim noc — najkrótszą. Noc Świętojańska, która czasem bywa mylona z najkrótszą nocą, przypada zawsze w wigilię św. Jana, a więc z 23 na 24 czerwca.

Wraz z początkiem lata każdy kolejny dzień jest nieco krótszy, a kolejne noce dłuższe, co trwa aż do przesilenia zimowego (21 lub 22 grudnia).

Lata astronomicznego nie należy mylić z latem kalendarzowym, którego początek przypada zawsze 22 czerwca i jest niezależny od położenia Słońca względem Ziemi.

Obchody Dnia Ojca zostały zapoczątkowane na początku XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Ściślej, pierwsze obchody święta odbyły się 19 czerwca 1910 roku w miasteczku Spokane w stanie Waszyngton za sprawą niejakiej Sonory Smart Dodd — córki weterana wojny secesyjnej Williama Smarta. Sonora dowiedziawszy się o ustanowieniu Dnia Matki (3 lata wcześniej w 1907 r.) wpadła na pomysł, by analogiczne święto wprowadzić dla uczczenia pamięci, trudu opieki nad rodziną i zasług wszystkich ojców — w szczególności, jej własnego, który po śmierci matki samotnie wychowywał ją oraz pięcioro młodszego rodzeństwa.

Jako datę zaproponowała 5 czerwca - datę urodzin jej ojca, jednak radni miasta wybrali na ten cel trzecią niedzielę czerwca. W 1966 r. prezydent Lyndon B. Johnson oficjalnie ustanowił Dzień Ojca świętem państwowym, a w 1972 roku oficjalnie zatwierdzono jego obchody w trzecią niedzielę czerwca.

W Polsce święto to ma stałą datę — 23 czerwca, a obchodzone jest od 1965 roku. W innych krajach jego obchody wypadają w różnych terminach, m.in. 19 marca w dniu św. Józefa (Włochy, Hiszpania, Portugalia), niektóre przyjęły datę jak w USA (Wielka Brytania, Holandia).

Mimo stosunkowo długiej historii Dzień Ojca nie cieszy się tak wielką popularnością, jak Dzień Matki, co nie zmienia faktu, że jest to bardzo dobra okazja do wyrażenia wdzięczności i szacunku dla swojego taty. Pamiętajmy o tym.

Co roku 28 czerwca w Poznaniu odbywają się uroczystości rocznicowe z udziałem władz, instytucji i mieszkańców. IPN włącza Poznański Czerwiec w edukację historyczną o Polsce pod rządami komunistycznymi — jako przykład obywatelskiego oporu, który na długo poprzedził późniejsze masowe ruchy społeczne.

Instytut Pamięci Narodowej opisuje Poznański Czerwiec jako pierwsze w PRL masowe wystąpienie robotnicze i obywatelskie, przeciwko któremu władze skierowały ogień czołgów i karabinów maszynowych. Protest wykazał, że komunistyczna władza w Polsce nie cieszy się autentycznym poparciem społeczeństwa.

Sejm RP w uchwale z 2006 roku określił zryw jako walkę o wolność, chleb i sprawiedliwość i nazwał go moralnym zwycięstwem uczestników. Uchwała łączy Poznański Czerwiec z późniejszymi antykomunistycznymi zrywami w Polsce — wskazuje, że protest z 1956 roku stał się punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń domagających się praw obywatelskich.

Jak ustaliło śledztwo Instytutu Pamięci Narodowej, w wyniku Poznańskiego Czerwca zginęło co najmniej 58 osób: 50 cywilów, 4 żołnierzy, 1 milicjant i 3 funkcjonariuszy UB. Spośród 50 cywilnych ofiar 13 nie miało ukończonych 18 lat. Najmłodszą ofiarą był Romek Strzałkowski — miał 13 lat. Zginął od rany klatki piersiowej i stał się symbolem poznańskiego buntu. Wśród innych ofiar: 15-letni Andrzej Gliński, 16-letni Leon Klój przejechany przez czołg i 18-letni Andrzej Hoppe postrzelony w serce. Rannych zostało co najmniej 239 cywilów według akt śledczych IPN; inne źródła podają ok. 600–650 osób. Do 8 sierpnia 1956 r. władze zatrzymały 746 osób, z czego 323 aresztowano.