Narodowy Dzień Pamięci Poznańskiego Czerwca 1956
Co roku 28 czerwca w Poznaniu odbywają się uroczystości rocznicowe z udziałem władz, instytucji i mieszkańców. IPN włącza Poznański Czerwiec w edukację historyczną o Polsce pod rządami komunistycznymi — jako przykład obywatelskiego oporu, który na długo poprzedził późniejsze masowe ruchy społeczne.
Instytut Pamięci Narodowej opisuje Poznański Czerwiec jako pierwsze w PRL masowe wystąpienie robotnicze i obywatelskie, przeciwko któremu władze skierowały ogień czołgów i karabinów maszynowych. Protest wykazał, że komunistyczna władza w Polsce nie cieszy się autentycznym poparciem społeczeństwa.
Sejm RP w uchwale z 2006 roku określił zryw jako walkę o wolność, chleb i sprawiedliwość i nazwał go moralnym zwycięstwem uczestników. Uchwała łączy Poznański Czerwiec z późniejszymi antykomunistycznymi zrywami w Polsce — wskazuje, że protest z 1956 roku stał się punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń domagających się praw obywatelskich.
Jak ustaliło śledztwo Instytutu Pamięci Narodowej, w wyniku Poznańskiego Czerwca zginęło co najmniej 58 osób: 50 cywilów, 4 żołnierzy, 1 milicjant i 3 funkcjonariuszy UB. Spośród 50 cywilnych ofiar 13 nie miało ukończonych 18 lat. Najmłodszą ofiarą był Romek Strzałkowski — miał 13 lat. Zginął od rany klatki piersiowej i stał się symbolem poznańskiego buntu. Wśród innych ofiar: 15-letni Andrzej Gliński, 16-letni Leon Klój przejechany przez czołg i 18-letni Andrzej Hoppe postrzelony w serce. Rannych zostało co najmniej 239 cywilów według akt śledczych IPN; inne źródła podają ok. 600–650 osób. Do 8 sierpnia 1956 r. władze zatrzymały 746 osób, z czego 323 aresztowano.
